Turnen…

Kijkend naar beelden van de WK turnen vraag ik me af tot hoever je herinneringen terug kunnen gaan…
Er was een feest van mijn opa en oma, ik denk hun 50-jarig huwelijk… ergens rond 1950-52 of zo. Het feest werd gegeven in een gymnastiekzaal. De Oosterhoffen waren best sportief. Bij het begroeten van opa moest ik mijn armen gebogen houden en dan tilde hij me onder m’n ellebogen omhoog. Best wel sterk.
Opa was van 1882.
Hij heeft toen ook nog een vogelnestje in de ringen gemaakt.
Grappig dat er zo maar zo’n herinnering op plopt…

Advertenties

Begraven

Vanmorgen met begeleiding van Marion naar de begrafenis van een neef geweest.
Jonger dan ik overleed hij nog net geen maand na zijn zus die ouder was dan ik.
Hun zus, qua leeftijd tussen hen in was van mijn “lichting”.
Zij woont al sinds de jaren 60 in Californië en was net terug op haar eigen basis i.v.m. het overlijden en begraven van hun zus.
Als kinderen zagen wij elkaar met een zekere regelmaat doordat onze ouders veel met elkaar optrokken, wat ze na hun pensionering volhielden.
Als volwassenen werd het contact eigenlijk nihil zodat je nog maar weinig van elkaars leven weet.
Dat was pijnlijk duidelijk bij deze begrafenis.
Bij de begraafplaats aangekomen bleken we direct naar het graf door te gaan.
De begrafenisondernemer vertelde dat er na het afscheid elders een toost op het leven van neef gehouden zou worden maar voor mij was het niet te verstaan.
De vrouw van neef vertelde hoe zij elkaar leerden kennen, zijn werkgever deed zíjn verhaal en de zoon sprak een laatste woord en dat was het.
Helaas was het hier zoals met de meeste toespraken in de buitenlucht, gehouden door onervaren sprekers: niet te verstaan als je niet met je neus vooraan stond.

Als ik heel eerlijk ben zou ik per ongeluk een vreemde begraven kunnen hebben ware het niet dat er een foto van de overledene op de kist stond…

Aan denken

Ja je kan ook zeggen gedenken: 30-09-1930: de geboorte dag van mijn broer.
Bijna 15 was hij toen ik geboren werd in 1945.
Hij was het die me rond mijn 9e fietsen leerde en het verschil tussen houden en laten.
Naast mij fietsend hield hij mijn stuur aan de bel vast en dan riep ik ongeduldig: “Hou me lós”… “Ja en láát me vast” was dan steevast het antwoord.

Later had ik het met hem over zijn burgermeesterschap: “Je moet wel van alles weten?!”
“Nee” zei hij: “Je hoeft niet alles te weten als je maar weet wie het wél weet”.
En weet je? Het zijn uitspraken waar ik nu nog wel eens aan denk.

13 december 2010 overleed hij maar 30 september zit in mijn hoofd geprent: Jan is jarig!

vroeger en nu

Goed idee…
Zus en ik vonden het gezellig elkaar even te zien. De gewone plagerijtjes gingen over en weer. De tijd van aankomst was zodanig dat ik bij haar naar de w.c. kon en een snel bakkie koffie. Daarna naar beneden (het tehuis waar zij aanleunt biedt de mogelijkheid een warme maaltijd te nuttigen) en eten. Omdat zij tegenwoordig iedere dag daar heen gaat zit ze gezellig met een 5-tal anderen aan tafel. Daarvan kende ik ook wel al gezichten.
In de stoel samen een dutje, kopje koffie/thee en toen was het al weer tijd om de trein op te zoeken voor de terug reis.
Vroeger dééd ik dat gewoon!
Toch heb ik Marion gevraagd mij vast te binden op mijn stoel als ik ooit weer op het idee kom om dat éven te doen. Eerlijk: “even” moet uit mijn woordenboek. Het is een woordje van vroeger. Nu breekt de reis mij.
Marion zorgde dat ik bij tijds bij het station was. Natuurlijk zit ik al 8.20 uur klaar als zij belt dat ze er aan komt en ik, met rugzakje (een uitkomst omdat ik dan de handen vrij heb) en kruk naar beneden ga.
Station de Klomp is een griebesstation. Totaal geen beschutting tegen zon of regen. Mijn wachttijd was droog!
Ik moet het voorste deel van de lange trein hebben want in Alkmaar gaat het achterste deel richting Hoorn. In de trein naar voren lopen is geen optie want het is een dubbeldekker: bij elke coupé een trap te nemen of je nou boven of beneden zit.
De voorgaande trein blijkt vertraagd en even dacht ik: “beter in het station bij Den Helder wachten” maar gelukkig bedacht ik me dat mijn abonnement pas ingaat ná 9 uur.
Oeps..
Terug naar de ingang om uit te checken en na 9 uur weer in. Pffft, dat scheelt 40 % van de prijs.
Afijn… 1x in de trein zit ik 2 1/2 uur goed. Gelukkig heb ik aan m’n steunkraag gedacht want het wiebelt best onder weg.
Zus stond “voor” met de auto terwijl we toch echt gewoon “naast” hadden afgesproken. Ik stuntel nogal met in en uit stappen tegenwoordig. Als ik met een helicopterkijk mezelf besc houw tijdens zo’n activiteit dan schut ik mijn hoofd “ach, ach je wordt oud”!
Terug ben ik weer bijtijds bij het statio, check in en o ja… moet even wachten want het is nog te vroeg voor mijn korting… ik ga dus niet door het geopende poortje en wil uit checken… nou, mooi niet dat is in Den Helder alleen mogelijk bij een uitgang.
Opnieuw inchecken gaat ook niet want dan geeft de computer aan dat ik dat al gedaan heb.
Er was gelukkig een hulpvaardig vrouw van 1 van de winkeltjes daar die via de hulppaal kort en krachtig uit legde aan de stem in die paal….
Uiteindelijk heb ik die prijs maar zo gelaten…
De boterhammetjes-met-smac, van Annie mee gekregen voor onderweg smaakten goed.
In Utrecht blijkt het perron van aankomst niet te kloppen met wat de pc op gaf maar het vertrekpunt wel. De roltrap is gewillig en ik bedreven. Wat ben ik blij met m’n rugzakje.
De trein naar Veenendaal blijkt een gewone boemel. Hoge instap met 1 extra tree, geen beeldscherm om te zien waar je bent en er wordt niet omgeroepen welk station je aandoet. Buiten is het donker en het hoost van de regen.
Bij Bunnik bedenk ik me dat ik wel vast mijn sleutel op kan diepen uit de handtas die in mijn rugzakje zit…. Ik vond hem niet. Ondertussen zorg ik er voor dat mijn kruk niet om duvelt, ze zouden eigenlijk een soort steuntje moeten maken.
Bij station West hoef ik alleen maar een lange trap af, het grote parkeerterrein en de weg over te steken en dan ben ik thuis! Gelukkig heb ik die ochtend mijn winterjack aangedaan: wind- en waterdicht. Het hoost n.l.
Als een verzopen kat bel ik om 20.40 uur bij een kennisje aan of zij de deur wil openen. Eén keer binnen dan heb ik zo mijn methode om in eigen huis te komen.
Kortom,
Het was een goed idee maar dat moesten we maar niet meer doen: in 1 dag op en neer van Veenendaal naar Den Helder.
P.S.: Thea, ik heb leuke bladen over het koningshuis mee gekregen van Annie.
En o ja, de sleutel had ik wel mee …

doorgehakte knoop

Het nadeel van ver bij zus uit de buurt zijn is dat ik maar met mondjesmaat bij haar ben… Dat bezorgt mij een knoop-in-m’n-maag.
Nu ik gestopt ben met het vrijwilligerswerk bij Veens heb ik wat meer speling maar  wanneer ik het op ongeplande afspraakjes aan laat komen is ver-weg het eerst wat in de knel komt. Dat kan niet de bedoeling zijn.
Kijk, vroeger had ik moeite met de gevolgen van Alzheimer die bij vader, broer en jongste zus tot uiting kwamen maar had altijd zus als steunpunt.
Dat steunpunt valt nu weg maar ik wil zeker zus niet in de steek laten.
Ja, ik ben dankbaar voor de toewijding als mantelzorger van oudste nicht en haar zussen, iets dichterbij wonend maar ook niet naast hun deur, maar dat voorkomt niet dat ik het gevoel heb zus in de steek te laten. Haar logeerpartijen hier zijn erg verwarrend voor haar, denk ik. Moet ik maar eens met nicht overleggen.
Bij haar logeren is een (te zware) aanslag op mijn eigen geestelijke en lichamelijke conditie. Wat ook niet de bedoeling kan zijn.
Vandaag dan ook bedacht dat ik voorlopig 1x in de maand een dagje naar zus ga.
Te beginnen met a.s. donderdag. Dan neem ik de agenda mee en gaan we kijken welke dag het beste uit komt.
En dan maar kijken wat de toekomst brengt …