’n échte

Ha, ’n échte scout: blauw/grijze blouse met een hele rits insignes op de linkerborst en rugzak op.
Ik héb iets met uniformen…
Op het laatste nippertje zag ik dat ik z’n moeder, die er naast fietste, kende maar toen waren ze al voorbij!

Advertenties

over betekenis gesproken:

Ik wist het niet maar vond het op Wikipedia:
De Eglantier is een Wilde roos die bloeiend in het blazoen van de Rederijkerskamer “de Eglantier” stond. In 1518 kwamen hier de schrijvers en dichters van naam uit de literatuurgeschiedenis bijeen.
Toch een leuk weetje.

betekenis

Betekenis van een woord
betekenis van een daad
betekenis van een mens.
Betekenis kan zoveel verwoorden.”
Peinzend keek de buurvrouw me aan: “Het hoort bij jou bovendien zie ik niet als rommel waarvan jij weet dat je het eigenlijk ergens anders opbergt”…
Kijk niet naar de rommel had ik net gezegd en we dronken koffie ergens rond 1968, in het begin van mijn “eigen” huishouding. Het gaf me wat meer zelfvertrouwen op dat gebied. We beleefden veel dagelijkse dingen met elkaar die je niet makkelijk met een ander deelt. Ze verhuisden en het contact dat bleef werd minder frequent maar misschien wel wezenlijker dan toen we elkaar zo vaak zagen. Toen haar leven naar voltooiing ging maakte haar dochter mij daar deelgenoot van. Een kostbaar moment.

Zo zijn er bij het ouder worden steeds meer mensen met een speciale betekenis, die op verschillende gebieden door hun zijn en doen mijn gevoel van eigenwaarde positief beïnvloedden.
Hun vertrouwen is voor mij intens kostbaar…

ooit bij de digitale krant ingezonden

Goed woordje voor de Eglantier

28-09-2017, 18:10 | Lezersnieuws |

Datum:
zaterdag 28 oktober 2017, 17:51

Locatie:

Rederijkers 1, Veenendaal

Eglantier

Veenendaal.

Goed woordje voor de Eglantier.

Vereenzaming onder ouderen, een gewild gespreksonderwerp in de media.
Ik ben zo’n ‘oudere’…
Door fysieke beperkingen gedwongen zocht ik gelijkvloerse woonruimte.
Het liefst in mijn eigen wijk ‘West’.

Die vond ik in het Seniorencomplex voor 55-plussers de Rederijkers, zoals velen: een leeg gekomen appartement wordt heel snel weer bewoond.
Veel bewoners zijn van het eerste uur en wonen hier al vanaf 1996.
Nieuwe bewoners hebben vaak zolang mogelijk in hun eengezinswoning gewoond maar moeten toch echt kleiner en gelijkvloers gaan wonen…

Tussen de regels door kunt u lezen dat velen de 80 jaren naderen of gepasseerd zijn.
Ach weet u… dan zit je niet meer zo te wachten op wervelende bijeenkomsten.
Het woord ‘even’ heb je uit je woordenboek geschrapt.
Een ruimte om ongedwongen mede-wijkbewoners te ontmoeten is voldoende.

Het ontmoetingscentrum de Eglantier, onderdeel van het wooncomplex, is zo’n ruimte, waarvoor ik graag aandacht vraag.

Een fijn centrum waar je makkelijk naar binnen kunt met rollator of rolstoel.
Gewoon dicht bij huis, in eigen buurt.
Iedere dag is er wel een laagdrempelige activiteit waarbij ontmoeting voorop staat.
Er staat een biljart, de trombosedienst heeft een prikpost, er wordt gekoersbald, geklaverjast, gebridged, gegymd onder deskundige leiding, gesjoeld of alleen koffie/thee gedronken waarbij tijd is voor een praatje.

Loop eens binnen en bekijk de lijst van activiteiten, die veelal al jaren draaien.

Weet u welkom in de Eglantier, Rederijkers nr.1

Ria M. Bais
Eén van de gastvrouwen/heren

…aan zee

Een waarschuwing van de reddingsbrigade: mensen let A.U.B. op uw kinderen en niet op uw telefoon! brengt mij in gedachten even zo’n 62 jaar terug.
Vakantie in Castricum bij oom Ger of tante Lies achterop de fiets naar het strand…
Ineke en ik mochten tot aan de zandbank en niet verder de zee in. Daar kon je ook wel met golven spelen hoor maar alleen als oom of tante aan de kant stonden mochten we in het gedeelte waar de échte golven kwamen…
Mijn moeder had een babydoll gemaakt met pof- mouwen en -broekspijpjes.
Heel leuk maar niet als je verbrand bent: tante Lies heeft de (hoeden)elastiekjes door geknipt zodat het wat minder zeer deed.
Bij oostenwind had je pech want dan waren er kwallen.
Het voelt alsof ik iedere zomervakantie bij hen was maar dat is hooguit 2 of 3 jaar geweest want eerst woonden ze in Amsterdam en logeerde Ineke bij mij want wij woonden buiten.
Door middel van woningruil (bestaat dat nog?) kwamen zij toen in Castricum terecht.

Echt een strandmens ben ik nooit geworden of wel maar dan lekker in de storm uitwaaien of er tegenaan hangen ja, dat is heerlijk.