dagelijksegedachte.net

“‘Hoe kunnen wij de rijkdom van het leven zien als wij er buiten adem doorheen rennen?”
Voordeel van het ouder-worden-met-gebreken:
Alle tijd.

’t is me het dagje wel…

Nog wat onder de indruk van het nieuws van gisteravond dat de vorige nacht een medekoersbalster in haar slaap was overleden zat ik vanmorgen om kwart voor negen keurig aangekleed te wachten op de monteur.
Zowel het afzuigsysteem als de verwarmingsketel waren van slag. De verwachte monteur zou tussen 9 en 1 komen… Mijn hulp komt altijd om 11 uur dus ik hoopte dat de goede man dan geweest zou zijn.
Hij kwam om over half 11.
Zonder een gebruikelijke gereedschapskoffer…
“Heeft u een waterpas?”
Nou heb ik, toen ik in een woning kwam mét huismeester, al m’n, nou ja eigenlijk dat van Jan, gereedschap de deur uit gedaan maar in stilte bedacht ik me dat ik de waterpas samen met een hamer en een schroevendraaier bewaard had maar waar was die waterpas?
En zomaar ineens zag ik hem liggen.
Toch vreemd dat zo’n man boven komt zonder gereedschap, of ben ik nou een kniesoor?
Afijn… hij zegt dat alles verholpen is en ik wacht dus rustig op vanavond een uur of 5 wanneer ik de verwarming echt aan ga doen.
Ondertussen de vraag van man-van-overleden-koffievriendin-  of hij en zijn nieuwe partner op de thee/koffie mochten komen. Wat ik natuurlijk fijn vind. Wel druk maar erg belangrijk vind ik.
Geen tijd om boodschappen te doen terwijl de kinderen vanavond komen eten…

Dat wordt Italiaans eten heb ik bedacht!

Er raasde…

Een herinnering aan wat later een als enige officieel zo benoemde “echte” orkaan…
Het was donderdag 25-01-1990:

“Vanmorgen bij het weggaan zegt Jan: “Ik zou de dingen die je buiten moet doen maar in de ochtend doen. Er wordt storm verwacht. Windkracht 10”.
In de loop van de ochtend haal ik de kunststof bloembakken van de muur. Het afdakje boven het openhaardhout heeft een losse hoek die steeds op wipt. Dat gaat natuurlijk klepperen: ‘k zal het maar vast spijkeren.
Om 5 uuur komt Jan thuis. Intussen is het echt gaan stormen. In de houtwal t.o. het huis is een boom geknapt. Logisch, de steunpaal met band is destijds vergeten. De band is helemaal in de stam gegroeid.
Volgens Jan is er over de radio gewaarschuwd: vrachtwagenchauffeurs wordt geadviseerd van de weg af te gaan.
Weet je wat… ik laat Boomer nog even uit. Als het nog erger wordt dan kan dat maar beter gebeurd zijn/
.
Jan legt tegels op het golfplaten dak van de volière ..
Dat die beestjes niet naar binnen gaan. Ze waaien bijna hun veren uit. Het water in de sloot golft echt. Er dobberen zowaar een paar eenden op.
Ik doe Boomie maar aan de riem. In gedachten zie ik haar omhoog gaan. Het zou wel raar staan, zo’n levende vlieger.
Dan stap ik naar buiten…
Oei, er is net een hevige windstoot. Het raast door de bomen. Een oorverdovend lawaai.
Er maakt zich een zekere opwinding van mij meester.
De wind in m’n rug maakt een soort Michelinmannetje van me. Een raar gevoel in je knieën is dat. M’n benen worden naar elkaar toe geblazen… Niet zo’n grote ronde lopen maar want straks moet ik tegen de wind in terug.
Af en toe mindert de wind iets. Er zijn al wat takken afgewaaid. Er ligt een boom op één oor.
Op de terugweg weer een windstoot. Ik moet m’n hoofd opzij draaien om adem te kunnen halen. Grappig dat de hond daar geen last van schijnt te hebben. Haar vachtje waait helemaal naar achteren. Een heel spits snuitje heeft ze zo.
‘k Zal blij zijn als straks alle gezinsleden veilig thuis zijn.

Terug in huis blijkt Gerard gelukkig binnen: “ik stond boven op de ramp (skateboard) en ben er vanaf gewaaid!”
Griezelig eigenlijk. ‘k Zag net nog een paar kleine kinderen bij de zandbak.
De buurjongen komt vertellen dat de boom in hun tuin aan het wankelen is. “Is Jelle al thuis? Als bosarbeider weet hij misschien wat er gedaan kan worden”. Nee Jelle heeft net gebeld. Hij moet helpen bij de stormschade. Het kan wel laat worden.
Even voel ik ongerustheid: dan moet hij dus juist daar zijn waar het gevaarlijk is.
Aan de andere kant houdt hj zoveel van z’n vak en dit is geen alledaags gebeuren. Als hij helpen kan….

Marion belt. Kan ze misschien opgehaald worden? Ze durft niet zo erg lopend te gaan. Natuurlijk kind “Pappie staat altijd achter je.”
Opgewonden komen ze even later binnen. “Het stórmt! Ja, op de radio wordt over een orkaan gesproken.
Daar gaat een tegel van de volière aan diggelen… Gerard legt er een nieuwe op.
Er is herrie op het dak…Een dakpan, begrijpen we.
De buurboom helt nu wel heel erg onze kant op… Wát een wind in de open haard. Ik doe de schuif dicht.
Zijn we eigenlijk tegen stormschade verzekerd?
Tja, al zou het niet zo zijn, we kunnen er toch niets aan veranderen.
Toch eens in de papieren kijken… ja, gelukkig: stormschade is gedekt! Laat maar waaien 🙂

De buurjongen komt door de achterdeur: “We hebben een stut gezet tussen de schutting en jullie schuur (waar een pad loopt). De schutting dreigt los te wrikken. “Goed jongen. Je vader heeft een touw aan de boom gespannen?”
Mooi maar als die toch omwaait hebben we pech gehad. We kunnen er toch niets aan doen. Je kan nu maar het beste binnen blijven. Er vliegen dakpannen door de lucht, toch?

Aan de voordeur de andere buurman, wat heeft die nou?
Onze schoorsteen! Compleet met zinken rok! Dat was dus dat gerommel…
Lieve help, iedereen loopt zenuwachtig te zijn De hond incluis en ik? Ik kijk onze papieren na!

Zuster in Den Helder vertelt dat het daar erg stormt. Zij signaleert geen vliegende daken of zo.
Iets later dan gewoon, eten we.
Hoe zou Jelle het maken? … Met iedere nieuwsuitzending stijgt het aantal doden… een fietser de weg opgeblazen, precies onder een auto.
Auto’s van de weg geblazen… instortende schuren… Daken kapot door vallende bomen (Jelle, denk ik even)… auto’s verpletterd door afknappende bomen… wegen versperd door gevallen bomen… elektriciteitskabels kapot door vallende bomen.
Het trein verkeer ligt stil volgens het nieuws…
Tjonge… dit is wel een uniek natuurlijk geweld! Zoiets gebeurd normaal alleen maar in verre landen…
Een orkaan!

Om kwart voor elf stapt Jelle binnen. Gelukkig!
Ja, hij is moe… koffie lust wel ja. Soep ook, lekker. Ja gegeten heeft hij: patat.
“Wat ik gezién heb!… Alleen als je het zelf gezien hebt, kun je dat geloven…
Bomen van een meter doorsnee gingen zomaar de lucht in, draaide een rondje voordat ze omvielen… Eigenlijk niet leuk want het hóórt niet. Wij hebben er wel 10 minuten á een kwartier voor nodig om zoiets omver te krijgen
“Als luciferhoutjes knapten de bomen af…Indrukwekkend…maar toch wel angstig. Mooi om mee te maken maar het hoeft niet iedere week zo.”

Langzaam komen er meer verhalen… Hoe politie, brandweer, Rijkswaterstaat en zij de weg vrij probeerden te maken voor de ziekenauto…
Hoe sommige mensen hinderlijk nieuwgierig in de weg liepen zonder begrip voor wat er gedaan werd…Sensatiezucht. Anderen die een helpende hand toestaken…

Zijn eigen gevoel: te ontdekken dat hij op zijn vakgebied wel degelijk in zijn mars heeft en iets te bieden heeft waar in dit noodgebeuren de brandweer iets aan had!…
’s Nachts wordt de nauur iets rustiger.
’s Morgens gaat Jelle benieuwd op pad: wat zal de dag brengen?
Jan gaat naar Maurik: zou daar schade zijn?
Gerard gaat naar school, hoe zou het daar zijn? Marion ligt nog in bed.
En ik, ik mis m’n moeder…
Na 5 jaar mis ik m’n moeder.
Nu even bellen in de stilte na de storm.
“Ja, we hebben wel wat schade maar als ik zo het nieuws hoor mogen wij niet mopperen. Ja, Jelle kwam veilig thuis. En wat bén ik trots dat hij helpen kon. en dat hij zelf zo groeide..
Tegen andere mensen ben ik bang dat het allemaal dweperig en opschepperig klinkt om zo te praten maar zij weet wel dat ik mij in m’n hart best wel eens zorgen heb gemaakt. Juist om Jelle.
En daarom ben ik zo blij voor en trots op hem”
Ach ja… dat zou fijn zijn , zo’n telefoontje.
Het is 8 uur en nog donker. ‘ k ga nog maar even naar bed.

Er heeft een orkaan geraasd…

vóór de storm uit

Vandaag vroeg de boodschappen gedaan i.v.m. het verwachtte stormachtige weer.
Daardoor oudste misgelopen die een lamp in mijn voorraadkast kwam vervangen.
Gelukkig is het een sleutelkind.
Dat er in de kast licht brandt is wel prettig want het is niet helemaal pluis in die kast:

Het, enorme, toestel wat de lucht in mijn flat zuiver moet houden is gestoord: ergens, op een onbereikbare plaats waar het snoer vanaf het stopcontact naar toe leidt flikkert een lampje: ‘wát zegt u’? Ja daar flikkert een lampje…
‘nooit van gehoord’ … nee daar komen we niet voor.
Tja, even was ik uit het lood geslagen maar hoe vaak lees je niet dat er ergens brand uitbreekt met als oorzaak kortsluiting? En weet je, sinds Jan ooit aan de stroom vast gezeten heeft heb ik een heilig ontzag voor stroom.
Na hier en daar eens geïnformeerd en daar door begrepen te hebben dat niemand zo’n geflikker herkent werd mijn gevoel bevestigd: het is niet pluis!
De, tegenwoordig spaarzaam aanwezig zijnde, complexbeheerder heeft een foto gemaakt en zou er achteraan maar zij werkt lang niet altijd.
Donderdag besloot ik het anders aan te pakken en belde weer met de firma die de zuiverheid van mijn lucht moet garanderen: “Mijn ventilatieketel doet het niet”!
‘Wat is de storing?’ “Ik heb de stekker eruit getrokken omdat ik mij niet veilig voel!”
Afijn… woensdag komt een monteur langs…
Zie, alleen daarom alleen al is het plezierig als het licht in de kast brandt.
En wat zie ik? inmiddels is het zonnetje gaan schijnen!
Daar ga ik maar eens even van genieten!
Fijn weekend voor ieder gewenst.