In gedachten bij zus die alleen is.
Hoe je het wendt of keert soms kun je alleen terug vallen op het gezin waar je in hoort.
Als je je been breekt zijn er altijd mensen bereidt je bij te staan.
De één zal een groter netwerk hebben dan de ander maar toch…
Hoe alléén ben je dan als je “alleengaand” bent en ouder wordt?
Vrienden en familie genoeg.
Familie die altijd klaar staat, niks te klagen.
Maar de mensen uit je “eigen” gezin zijn, op één na, overleden.
En die ene kan niet even zeggen: heb je koffie voor me?

Nee, we zullen haar niet aan de hoogste boom in het bos vinden, dat niet maar zonder “eigen gezin” is alleen alléén…

Advertenties