overpeinzing

Melancholiek word ik ervan…
All you need is love
Ouders, broers, zussen, geliefden… wat zijn ze blij om elkaar te zien nadat fysieke afstand dat onmogelijk maakte.
Wat zou ik ze graag nog eens zien maar zelfs Robert kan de grens van leven en dood niet wegwissen.
Maar dan bedenk ik me dat ik het geluk heb gehad dat ‘mijn’ belangrijke mensen altijd op overbrugbare afstand waren toen ze nog aan mijn kant van de grens waren.
Die verschillende vormen van liefde waren mijn deel en daar kan ik met een warm gevoel aan terug denken…

Terug naar Robert (het reklameblok is weer voorbij.)

Advertenties

Zomaar…

Donderdag is het vandaag…
Na 8 uur kwam dochterlief haar gisteravond vergeten telefoon op halen: ja hij is op geladen. Omdat vannacht zelfs voor mij de bedtijd wat aan de late kant was bleef ik nog even liggen. Om half 10 was ik daar klaar mee.

Donderdag 21 december is het vandaag…
Oudste nicht is jarig… 57 is ze… een heel mensenleven. Met een beetje goede wil is mijn felicitatiekaart op tijd.

Donderdag is het vandaag… de derde deze maand dus geen spelletjesmiddag en er staat niets in de agenda dus een blanco dag. Ik hoef niks.

Donderdag is het vandaag… moet ik niet eens na gaan denken over de komende dagen? Het weekend met aansluitend Kerst…

Donderdag is het vandaag en de klok vertelt dat het 11 uur is. Buiten is het grijs, de pedaalemmer geleegd en de vuilniszak wacht op nog meer afval totdat de 30 liter gehaald is want iedere keer als ik de klep (nee niet de mijne maar die van de ondergrondse container) open kost dat geld dus daar gaan we niet lichtzinnig mee om!

Donderdag is het vandaag… ik drink mijn kopje koffie leeg. Nou ja kopje? Kopjes gebruik ik al járen niet meer want:  “drink je veel? nou dat valt wel mee, het meeste gaat erover heen”.

Donderdag is het vandaag… ik hoef niks en heb er zin in!

Vluchtelingen

Het is 02.45 als ik de radio uitzet want ik ben echt te moe.
Maar eigenlijk wilde ik verder luisteren naar “dit is de nacht” op NPO 1, waar deze keer een aantal vluchtelingen konden vertellen hoe het hen nu vergaat nadat ze als kind in Nederland kwamen.
Graag had ik willen vertellen hoe goed ik het vind dat deze uitzending gemaakt wordt mét vluchtelingen. Dat kan omdat de kinderen van toen nu volwassen mensen zijn die hun plek gevonden hebben.
Al de jaren dat ik met een bescheiden bijdrage geprobeerd heb vluchtelingen van welke aard ook,  vertrouwd te maken met de Nederlandse klanken van het dagelijks leven heeft het mij verbaasd dat er veel, heel veel óver vluchtelingen gesproken wordt maar nooit mét.
Deze keer dus wel.
Jammer dat ook aan mijn veerkracht grenzen zijn…
Ik móét naar bed.

Even terug…

Even terug… kan alleen in gedachten.
Dat doe ik door in “de boeken van Jan” te kijken.
3 mappen waarin ik in de 2 jaren na Jan’s overlijden heb beschreven hoe het jaar van zijn ziekzijn en overlijden geweest is.
Dat kan niet anders dan door mijn ogen gezien.
Ik lees dat ik dinsdag 13 december aan Thea vraag dubbel te koken en dat deed zij.
Zuurkool met worst. Weet je dat nog Thea?
In het nu is het donderdag 14 december en haast niet te bevatten dat het 23 jaar geleden is dat ik die nacht rond 02.00 uur tegen Jan kon zeggen:
“Jonkie, het is goed zo. Ga maar…”
Jan overleed die nacht om 7 minuten voor half 3.

Vreemd… te bedenken dat hij nu 76 jaar geweest zou zijn…

Knopen en hakken

Regeren is vooruit zien, knopen door hakken hoort daarbij…
Morgen/donderdagavond zou zus komen zodat we vrijdagmorgen samen naar schoonzus konden gaan om haar verjaardag persoonlijk bij te wonen.
Ik zou dan ’s avonds met de trein terug en zus weer naar haar eigen huis in Den Helder.
Daar is niet, zoals hier, zoveel sneeuw gevallen en alle kans dat wat nog in de rest van het land ligt ook weg is die vrijdag maar…
We zijn geen 18 meer en om geen risico te lopen op glijpartijen met de auto of bibbermomenten op een perron omdat er een trein uit gevallen is:
We blijven thuis.
Gelukkig hangt het ouder worden van schoonzus niet van ons af en is zij gewoon jarig vrijdag.