geklungel

Wat kan een mens ook zitten klungelen als tie niet helemaal 100% goed in z’n velletje zit…
Overstappen van energieleverancier: vorige week werd ik daar telefonisch voor benaderd en warempel: bij het 1e contact meldde ik niet in gesprek te willen omdat ik ziek was. ‘Mogen we terug bellen?’ Ja hoor en natuurlijk deden ze dat. In de mail dat het allemaal geregeld zou worden zijn vele knopen om in te drukken als je verder wilt lezen.
Je hoeft helemaal niets te doen: zij regelen de overstap ook met je ‘oude’ leverancier. Kijk dat is iets wat ik al niet prettig vind.
Maar de knop om te annuleren is een ander verhaal.
Dan krijg je een formulier om in te vullen wat mij gisteren niet lukte.
Terwijl ik het mailtje minuscuul aan een onderzoek onderworp ontdekte ik ook nog eens dat het aan ‘de heer’ gericht was. Kijk dat gaf mij net genoeg moed om mijn annulering door te zetten.
Hetgeen vanmorgen gelukt is: telefonisch.

Lekker dat ik dat gedaan heb vóór dat ik naar de gym ga.
Begin ik daar met een voldaan gevoel aan.

zo zomers:

Wat mij betreft kan de zomer beginnen:
Mijn balkon heeft nu een “uitvalscherm” om straks als de zon niet alleen vriendelijk schijnt maar meer “koperen ploert” is, de warmte iets te weren.
Dus laat de zomer maar komen…

geveld

Gewend aan ziek-zwak- en misselijk zijn laat ik het zelden afweten op ‘vaste’ activiteiten.
Vorige week zat er een nare hoestverkoudheid te friemelen en vrijdag na de gym heb ik de handdoek in de ring gegooid.
Een laatste boodschap gehaald en lekker m’n bed in gedoken.
Gelukkig was mijn maag wel goed want M&D kwamen zaterdag met een gebakje aan i.v.m. de mol die ’s avonds op t.v. kwam…
En het broodje wat ik voor J in gedachten had die zondag kon ik heel goed klaar maken. J gooide voor mij het vuil in de ondergrondse wat prettig was want er zaten 2 broodplanken bij. Tja… de nieuwe ging al in 3 stukken na 1 vaatwasbeurt.
Afijn, om een lang verhaal kort te maken:
koersbal zit er vanochtend niet in….

Pech…

Je hebt van die dagen dat je het eind daarvan overziend, denkt: wat een rot dag. terwijl je ook nog aardige mensen tegen kwam…
Gistermorgen bijtijds uit de veren en in de kleren want een bezoekje aan de ‘complexbeheerder’ staat op mijn lijstje. Niet zo zeer voor mezelf maar toch… maandag was dat niet gelukt dus even doorzetten. Blijkt die geen spreekuur meer te houden!?
Nou dan maar even bij de secretaresse langs wat op zich wel nuttig ws want we konden even ruggespraak houden over wat we vanavond tijdens de bewonerskoffie zullen voorleggen…
13.00 uur afspraak op het gemeentehuis voor het verlengen van mijn rijbewijs. Kan nog mooi zonder ‘medische keuring’ voordat ik 75 word dacht ik. Nou mooi niet. Mijn rijbewijs is tot 14-06 geldig grrr..
Moet dus toch naar een ‘keuringsarts’ : kassa maar bovendien: in en om huis ‘red’ ik me aardig maar alles wat verderweg is kost me steeds meer moeite!
Bij La Place, t.o. het gemeentehuis, een kop soep en een broodje gegeten waar de dames van de bediening erg hulpvaardig waren met het blad op een tafeltje brengen. Ik moet wel erg hebben lopen stuntelen met kruk enzo…
De mevrouw die net zo’n fiets had als ik was minder tevreden met de hare.
Eenmaal thuis was ik dankbaar voor mijn bed…
eten en naar beneden om de spullen klaar te zetten voor de bewonerskoffie maar kon niet aan de bak omdat de voorgangers nog niet weg waren.
Tja dan wordt het ‘haasten’ en mijn haastknop zit zogezegd vergrendeld.
Zo’n dag is een duidelijke paracetamoldag en dan is een nachtrust welkom.
Tol betalen voor alle extra ontwikkelde activiteit komt vanzelf: hoef ik geen moeite voor te doen.
Deze morgen was ik dan om half 6 weer klaar met slapen en ja… dat is te vroeg, vind ik.
Stijf en stram zit ik dit stukje te breien. Nog een laatste slokje koffie en dan zoek ik nog even mijn bed op.

Eigenlijk heb ik niks te klagen want ik héb een bed!!
En vanavond ga ik koken voor een deel van mijn schaapjes.
Kijk heb ik toch wel zegeningen in het vooruitzicht en o, ja… niet vergeten om mijn gezondheidsverklaring op de bus te doen zodat de verdere procedure voor dat verlengen van mijn rijbewijs ingezet kan worden.
Maar eerst ga ik nog een uurtje in de veren!…

het Leven gaat verder

“Soms betekent afscheid nemen van een ander, jezelf weer verwelkomen”
Uitspraak voor 7 januari, gestuurd door dagelijkse gedachte.net

Vandaag hoef ik pas om 1 uur klaar te zijn om in “het openbaar” te verschijnen dus ik dacht wat ‘uit te slapen’ maar dat viel anders uit want de bomen hiervoor werden gesnoeid en de takken meteen gehakseld.
Mijn raam stond open dus het ging niet ongehoord aan mij voorbij. Ze begonnen om 7.30 uur.
Kortom, ik ben weer thuis en betrokken bij mijn directe omgeving.
Om 1 uur ga ik condoleren omdat één van onze bewoonsters van het eerste uur overleden is.
ongeveer 2 jaar geleden kwam ik bij haar man en haar feliciteren i.v.m. met zijn 95e verjaaardag.
Haar zag ik iedere maandagmorgen als zij bloed kwam laten prikken.
Kort geleden zei ze nog dat ze me miste op maandag ochtend omdat we dan altijd een praatje maakten.
Afgelopen jaar was haar man tijdens het douchen gevallen en sinds die tijd werd hij verpleegd in een verpleeghuis hier.
Vaak zat mevrouw nog te wachten voor het bloedprikken als ik kwam voor de koersbal.
Het was niet makkelijk nu haar man opgenomen was en zij eigenlijk iedere dag naar hem toe wilde. Dat was soms voor haar te veel.
Ach… en nu is zij plotseling overleden…
Haar zoon vond het moeilijk om aan zijn vader te moeten vertellen omdat niet zeker is dat deze het op zal pikken…

Om 1 uur dus te condoleren…